ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ / ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ / Ε.Α.Δ. / ΕΚΛΟΓΕΣ / Συνδικαλισμός / Σύλλογοι

Σκέψεις ενός συναδέλφου: «γιατί απέχω από τις εκλογές των δικηγορικών συλλόγων»

Ως Ενωμένοι Αδέσμευτοι Δικηγόροι έχουμε ταχθεί κατά της αποχής γενικότερα, τόσο από τις εκλογές, όσο και από την ενεργή δράση και τους αγώνες ως πολίτες και μέλη αυτής της κοινωνίας (δείτε: α) Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΑΔΕΣΜΕΥΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ και β) Οι αρχές και οι στόχοι μας). Άποψή μας είναι ότι πρέπει να είμαστε ενεργοί πολίτες και ότι από την αποχή και την αδράνεια γενικότερα, κερδίζουν αυτοί που θέλουν να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Αντιλαμβανόμαστε όμως και κατανοούμε την απογοήτευση και την απόγνωση πολλών συναδέλφων μας και συμπολιτών μας η οποία, δεδομένων των συνθηκών, είναι απολύτως δικαιολογημένη. Δεν πρέπει όμως να αφήνουμε την απογοήτευση να νικά την διάθεση για αγώνα. Αγώνα για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα και όχι να τα ενισχύουμε με την απουσία μας. Κανείς ποτέ δεν είπε ότι ένας αγώνας είναι εύκολος. Χρειάζεται, μεταξύ άλλων, υπομονή, επιμονή, στρατηγική και πάνω από όλα ενότητα.

Ε.Α.Δ.

Αναδημοσιεύουμε τις σκέψεις που μας έστειλε ο συνάδελφός μας, για προβληματισμό και γόνιμο διάλογο:

γιατί απέχω από τις εκλογές των δικηγορικών συλλόγων

Χαλκίδα 22/2/2014

Συνάδελφοι, επειδή αύριο δεν σκοπεύω να ψηφίσω στις εκλογές του ΔΣΧ, αλλά αντίθετα να απέχω εντελώς από την  εκλογική διαδικασία, ίσως να σας ενδιαφέρουν κάποιες σκέψεις μου, ας πούμε ερμηνευτικές αυτής της θέσης μου.

Πρώτα απ΄ όλα πρέπει να πω ότι με τον ίδιο τρόπο σκοπεύω να ενεργήσω και στις αυτοδιοικητικές εκλογές ή αυτές του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου που μετά από λίγους μήνες θα έχουμε. Θα απέχω.

Γιατί δεν βρίσκω τον λόγο να συμμετέχω σε μία διαδικασία που είναι ψευδεπίγραφη, άνευρη, μιντιακή και εν τέλει αντιδημοκρατική.

Ομοίως ισχύει και για τις εκλογές των δικηγορικών συλλόγων. Γιατί να ψηφίσει κάποιος; Σε τι διαφέρουν όχι οι αυριανοί υποψήφιοι, αλλά όλοι αυτοί που μέχρι τώρα έχουμε γνωρίσει ως υποψηφίους, σε τόσες εκλογικές αναμετρήσεις; Ποιοι από αυτούς μετά την εκλογή τους ή μετά την μη εκλογή τους έκαναν την διαφορά στην λειτουργία, τα έργα και τις ημέρες των δικηγορικών συλλόγων και των δικηγόρων;

Φυσικά και δεν αφορά μόνο τους υποψηφίους το τι γίνεται στην δουλειά μας σε επίπεδο συλλογικό. Μας αφορά εννοείται όλους. Όμως εγώ δεν έχω αντιληφθεί ότι οι δικηγορικοί σύλλογοι τελικά κατορθώνουν να λειτουργούν όπως προβλέπεται στην θεωρία, όπως θα έπρεπε να δουλεύουν ως συλλογικά όργανα κλπ. Οι κάποιες γενικές συνελεύσεις δεν διορθώνουν την γενική εικόνα. Ας επισημανθεί ότι ο ΔΣΧ έχει την τύχη να κάνει γσ κάποιες φορές. Ενώ ο κορυφαίος δικηγορικός σύλλογος της χώρας, αυτός της Αθήνας δεν έχει κάνει γσ εδώ και 12 χρόνια.

Τα δ.σ. δεν μπορεί να κάνουν όλη την δουλειά. Καλώς ή κακώς όμως στην καθημερινή ζωή τα σωματεία, οι σύλλογοι και όλα τα συλλογικά σχήματα κρίνονται πρώτα και κύρια από τις πράξεις, αποφάσεις και ενέργειες των διοικούντων αυτά.

Και ρωτώ: τα τρία-τέσσερα τελευταία τραγικά χρόνια για τον τόπο μας και τις ζωές μας, αντιληφθήκατε τους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας να έχουν ουσιαστική και ξεκάθαρη θέση, να έχουν θέση , να αγωνίζονται αληθινά για τις ελευθερίες που χάνουμε, τα δικαιώματα που καταπατούνται, την παράλογη πραγματικότητα των εργαλειακών νόμων στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας; Έχουν οι δικηγορικοί σύλλογοι ως αυτοδιαφημιζόμενοι πρώτοι επιστημονικοί σύλλογοι της χώρας μπει πουθενά μπροστάρηδες; Έχουμε κατορθώσει να κάνουμε τους συμπολίτες μας να πιστέψουν ότι υπηρετούμε την ιδέα της δικαιοσύνης; Ή απλά αναγκάζονται να μας χρησιμοποιούν όταν δεν μπορούν να μας αποφύγουν, είτε για τι κάποιος νόμος τους το επιβάλλει είτε γιατί ψάχνουν κάποιον που θα τους ξεμπλέξει μέσα από τις θεμιτές και αθέμιτες δεξιότητές του;

Είδατε να κερδίσαμε κάτι ουσιαστικό από τις υποχρεωτικές αποχές που κατά καιρούς κάνουμε; ΦΠΑ, υπερφορολόγηση, λογιστικές υποχρεώσεις που σπαταλούν απελπιστικά τον εργασιακό μας χρόνο είναι αυτά που αποδεχθήκαμε τα τελευταία τρία χρόνια. Γιατί να είναι κάποιος ευχαριστημένος, όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει ένα στοιχειώδη ελεύθερο ζωτικό οικονομικό χώρο για να εργαστεί και την ίδια ώρα ακούς από τα χείλη των πολλών: «εσείς οι δικηγόροι είστε εξασφαλισμένοι γιατί στη βουλή οι πιο πολλοί είναι δικηγόροι ή είστε εξασφαλισμένοι γιατί τα δικαστήρια είναι γεμάτα κλπ κλπ». Ή μήπως θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι γιατί δεν μας συνέβησαν τα χειρότερα ή γιατί δήθεν αποσοβήσαμε μεγαλύτερους κινδύνους;

Θεωρώ ότι επί πολλά χρόνια και στον χώρο της δικηγορίας παρουσιάζεται όλη η νοσηρή συμπτωματολογία που παρουσιάζει η συνδικαλιστική δράση και σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνική και ομαδική δραστηριότητα του τόπου μας. Άλλωστε μάλλον δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. Πιστεύω όμως ότι η δική μας ευθύνη είναι μεγαλύτερη από πολλών άλλων: γιατί εμείς διαλέξαμε να υπηρετήσουμε ή έστω να δουλέψουμε το δίκαιο, το ορθό, το νόμιμο και το ηθικό. Έχουμε όμως αποδειχθεί ελλιποβαρείς.

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω, πιθανά θα ενοχλήσω και καθόλου απίθανο μπορεί και να θυμώσω  η προκαλέσω με τα λεγόμενά μου. Προσπαθώ όμως να είμαι ενεργός πολίτης, σκεπτόμενος άνθρωπος και έντιμος δικηγόρος. Και οφείλω να πω την γνώμη μου και να εξηγήσω την θέση μου.

Κάποιοι νεαροί και ευγενέστατοι συνάδελφοι πολύ σεμνά μου είπαν κάποια στιγμή τις προηγούμενες μέρες ότι είναι υποψήφιοι. Και ότι αν θέλω να τους ψηφίσω κλπ. Κάποιοι άλλοι συνάδελφοι και συναδέλφισες τηλεφώνησαν, έστειλαν e-mail κλπ. Όλα αυτά –ανάλογα με τον τρόπο και την προσωπική ποιότητα του καθενός – μπορεί να είναι συμπαθητικά και ανθρώπινα καθόσον όσοι εμπλέκονται σε μία εκλογική αναμέτρηση θέλουν να επιτύχουν σε προσωπικό επίπεδο. Για μένα όμως όλα αυτά είναι απλά η επανάληψη, σε μικροκλίμακα (στη μικροκλίμακα του ΔΣΧ ή τη μικροκλίμακα του επαγγέλματός μας) αυτών που συμβαίνουν γενικά στις εκλογικές διαδικασίες. Δηλαδή υποσχέσεις, προσδοκίες, διαφήμιση και προσωπική προβολή, καλές προθέσεις χωρίς όμως καλούς καρπούς. Οι όποιες εξαιρέσεις υπάρχουν απλά για να επιβεβαιώνουν την κρατούσα απελπιστική κατάσταση: σε γενικές γραμμές οι εκλογικές διαδικασίες δεν οδηγούν κάπου. Ουσιαστικά αναπαράγουν τις ίδιες καταστάσεις. Μόνο που τους δίνουν δημοκρατικό επίχρισμα και λειτουργούν ως καθαρτήριο ενός ταλαιπωρημένου και αναποτελεσματικού συστήματος.

Νομίζω ότι οι εκλογές έχουν μετατραπεί σε αυτοσκοπό και όχι σε μέσο για την λειτουργία των θεσμισμένων τρόπων και καταστάσεων της ζωής μας. Αυτό συμβαίνει είτε μιλάμε για την Βουλή, είτε μιλάμε για τους Δήμους της χώρας, είτε μιλάμε για συνδικαλισμό, δικηγόρους, καθηγητές, φοιτητές  κλπ.

Δεν θέλω να επεκταθώ, ούτε να ασκήσω προσωπικές κριτικές πέρα από όσα πιο πάνω ανέφερα. Φυσικά και πιστεύω ότι μας χρειάζονται οι εκλογικές διαδικασίες.

Όμως όχι πλέον άλλο με αυτό τον τρόπο που τις ζούμε και μετέχουμε σε αυτές. Δεν είναι έθιμο, δεν είναι συνήθεια και δεν πρέπει να είναι η λεγόμενη κορυφαία στιγμή του δημοκρατικού πολιτεύματος –κατ΄ επέκταση και όλων των συλλογικών και  δημοκρατικών μορφωμάτων. Η κορυφαία στιγμή πρέπει να είναι αυτή που ο λαός ή η όποια ομάδα βουλεύεται, αποφασίζει και ενεργεί στο όνομά της.

Και αυτό πρέπει να το ξαναανακαλύψουμε.

Με ειλικρίνεια,

Δημήτριος Δούκα Σουφλέρης,

Δικηγόρος Χαλκίδας

ΠΗΓΗ – http://perivallonkaipolitiki.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s