ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ / Ε.Α.Δ. / Επιπτώσεις / Κυβέρνηση / Κόμματα / Κοινοβούλιο / ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΣΜΩΝ / Λειτουργία / Μ.Μ.Ε. / ΜΝΗΜΟΝΙΑ / Μνημονιακή πολιτική / ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ / ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ / ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ / Υποθέσεις

ΜΑΝΩΛΑΔΑ 2013 – ΟΙ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

strawberry

Αυτές τις μέρες, πολλά γράφτηκαν και πολλά ειπώθηκαν για τη Μανωλάδα. Τα περισσότερα από αυτά υποκριτικά και αστεία, κυρίως όταν προέρχονται από ανθρώπους, που είτε με τις πράξεις τους, είτε με τις παραλείψεις τους, είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το διαρκές έγκλημα, που συντελείται, από τη μία σε βάρος εργαζομένων (δεν τους διαχωρίζουμε σε Έλληνες ή αλλοδαπούς) και από την άλλη σε βάρος της χώρας.  Η πραγματικότητα είναι μία και την γνωρίζουμε όλοι: Τόσο αυτά, που συνέβησαν στην Μανωλάδα, όσο και η γενικότερη κρίση στη χώρα μας, με όλα τα επιμέρους ζητήματα (μεταξύ των οποίων και το μεταναστευτικό), είναι αποτέλεσμα της σήψης και διαφθοράς του πολιτικού κατεστημένου της χώρας, του συστήματος διοίκησής της (π.χ. διοικητικές αρχές, οργανισμοί, τοπική αυτοδιοίκηση, κλπ.), της Δικαιοσύνης, των Μ.Μ.Ε., αλλά και μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Η διαφθορά και η εκμετάλλευση, δεν έχουν χρώμα, δεν έχουν φυλή, δεν έχουν πατρίδα, δεν έχουν ιδεολογία (ή μάλλον έχουν και αυτή είναι: κέρδος πάση θυσία, ακόμα και επί πτωμάτων). Ούτε ο ελληνικός  λαός είναι «ρατσιστής» στην πλειοψηφία του και ούτε οι μετανάστες είναι ο «εχθρός». Εχθροί  είναι τα κυκλώματα της μαύρης εργασίας, του trafficking, του μαύρου χρήματος, της διαφθοράς και της διαπλοκής (κυκλώματα, τα οποία είναι διακομματικά, από διάφορα κοινωνικά στρώματα, κάθε λογής «ιδεολογικής» προέλευσης, αλλά και διαφυλετικά – διακρατικά). Τα  κυκλώματα, που έχουν καταστρέψει τη χώρα και την έχουν μετατρέψει σε αποθήκη εξαθλιωμένων ανθρώπινων ψυχών και συνεχίζουν να το κάνουν. Μόνο αν υπάρξει κάθαρση θα μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο μας σαν λαός και σαν κράτος και αυτή δεν πρόκειται να έρθει από πάνω ως «μάννα εξ ουρανού»…

Ε.Α.Δ.

Παρακάτω αναδημοσιεύουμε για προβληματισμό, δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τα γεγονότα της Μανωλάδας:

Όταν κάποτε τα χωράφια είχαν Έλληνες εργάτες

γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Κάποτε – όχι πολύ πίσω στο χρόνο, μόλις 20 χρόνια περίπου – Έλληνες έκαναν τις αγροτικές εργασίες.

Το μεροκάματο καλό.

5, 10, 20 ακόμη και 30 χιλιάρικα (δραχμούλες γαρ) τη μέρα μπορούσε να καθαρίσει κάποιος στα χωράφια. Ανάλογα πόσο έμπειρος και γρήγορος ήταν.

Αξιοπρεπή μεροκάματα.

Έβγαζαν και τ’ αφεντικά, έβγαζαν και οι εργάτες.

Μετά – ξαφνικά – άνοιξαν τα σύνορα.

Οι Έλληνες εξαφανίστηκαν απ’ τα χωράφια.

Και ανέλαβαν οι αλλοδαποί.

Με πολύ χαμηλότερα μεροκάματα.

Σαν τα 24 ευρώ που μάθαμε ότι παίρνουν οι μετανάστες εργάτες φράουλας στη Μανωλάδα.

Τρεις, τέσσερις και πέντε φορές κάτω δηλαδή απ’ αυτά που έπαιρναν οι Έλληνες εργάτες στα χωράφια πριν 20 χρόνια.

Απ’ την παραπάνω σύγκριση, ποιός άραγε βγήκε κερδισμένος;

Σίγουρα πάντως, όχι οι Έλληνες εργάτες.

Όχι…αυτοί έμειναν στην «απ’ έξω».

Κερδισμένοι είναι οι Έλληνες Γαιοκτήμονες. Που είδαν το κέρδος τους να πολλαπλασιάζεται απ’ την κάθετη μείωση του εργατικού κόστους. Και οι «μεσάζοντες» βεβαίως…

Κερδισμένοι είναι φυσικά και οι ξένοι εργάτες. Καθώς, γι’αυτούς τα 24 ευρώ έχουν «άλλη αξία». Με το που τα παίρνουν τα στέλνουν κατ’ ευθείαν στη χώρα τους. Κι εκεί, τα 24 ευρώ αξίζουν πολλά, πάρα πολλά.

Κάπως έτσι άλλωστε κατάφεραν οι πρώτες φουρνιές μεταναστών (κυρίως Αλβανοί) να χτίσουν περιουσίες στην Αλβανία, ακόμη και με κείνα τα χαμηλά μεροκάματα που έπαιρναν τότε. Γιατί εκείνα τα ποσά είχαν «άλλη αξία» στην χώρα τους.

Μετά – αφού «εξαλείφθηκε» ο κίνδυνος του «Έλληνα εργάτη» – αύξησαν κι αυτοί τα μεροκάματά τους.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, εκείνοι οι πρώτοι λαθρομετανάστες μετατράπηκαν σε «ευκατάστατα αφεντικά».

Για να πάθουν κατόπιν κι αυτοί τα ίδια – που έκαναν αυτοί νωρίτερα στους Έλληνες – από τις επόμενες καραβιές εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών.

Τους «φρέσκους ξένους».

Γιατί πάντα μ’ αυτούς «γίνεται νταλαβέρι». Κυρίως.

Σ’ αυτούς είναι που υπάρχει το «μεγάλο κέρδος» για το «μεγάλο αφεντικό». Τον Γαιοκτήμονα που λέγαμε πριν.

Αυτοί είναι που τον νοιάζουν. Οι «φρέσκοι ξένοι».

Θέλει ας πούμε ο «Μανωλάδας» 200 εργάτες. Που όμως θα «τους κάνει ότι θέλει χωρίς αυτοί να φέρνουν αντιρρήσεις».

Θα «ζητήσει φρέσκους» λοιπόν.

«Ψαρωμένους». Φοβισμένους. Πεινασμένους. Παράνομους. Με νωπές μνήμες ακόμη απ’ την εξαθλίωση της χώρας τους.

Έτοιμους να δεχτούν και ν’ αποδεχτούν τα πάντα.

Ακόμη και την πιο ελάχιστη αμοιβή. Αγόγγυστα.

Τους κρατάει απλήρωτους κάμποσους μήνες. Που και που τους πετάει κι από κανένα κόκκαλο.

Αυτοί αδιαφορούν για το ότι εκείνη την ώρα κλέβουν το ψωμί ενός Έλληνα.

Νοιάζονται μόνον για την δική τους επιβίωση.

Και μ’ αυτόν τον τρόπο, μεταφέρουν την «δική τους εξαθλίωση», την «εξαθλίωση της χώρας τους» στην νέα χώρα που (λαθρο)μετανάστευσαν.

Με μέγα βοηθό τον εγχώριο Εργοδότη τους.

Σε λίγο η πείνα και η εξαθλίωση τους κάνει να αντιδράσουν.

Να «ξεψαρώσουν» και να εξεγερθούν.

Ζητούν τα δεδουλευμένα – και πολύ ορθά. Ζητούν και αυξήσεις.

Τότε ακριβώς είναι που μετατρέπονται σε «άχρηστους» για το «Μεγάλο Αφεντικό».

Τους «αδειάζει» και «γεμίζει με άλλους» τα χωράφια του.

Φρέσκους.

«Ψαρωμένους».

Έτοιμους να υποστούν τα πάντα. Για λίγο καιρό κι αυτοί.

Οι υπόλοιποι, οι «ξε-ψαρωμένοι – πλέον – προηγούμενοι» δεν έχουν άλλη αξία χρήσης για τον «εργοδότη».

Τους αδειάζει Ομόνοια λοιπόν.

Στην πλάτη των υπόλοιπων Ελλήνων. Και της Πολιτείας.

Δουλειά υπάρχει μόνον για τους καινούριους και τους «ρουφιάνους» και τους «μαφιόζους» ανάμεσά τους.

Για λίγο.

Μέχρι να ξεψαρώσουν κι αυτοί.

Μετά θ’ αναλάβει η «επόμενη καραβιά». Το μήνυμα προς τον δουλέμπορο είναι άλλωστε «διαρκές».

«Πότε έχεις νέα παραλαβή φρέσκου κρέατος;

Όποτε θέλει τ’ αφεντικό. Πές μου και στους έφερα πακέτο από Τουρκία το άλλο πρωί».

Κάποτε, πριν είκοσι χρόνια έλεγαν επίσης το παραπάνω, απλά λίγο τροποποιημένο:

«πες μου εσύ πότε θες τους καινούριους για τα χωράφια κι εγώ θα στους έχω το επόμενο πρωί, φρέσκους, ψαρωμένους και έτοιμους για όλα, κατ’ ευθείαν από την Αλβανία»….

Τόσο απλά…

Και κάθε τόσο και λιγάκι, καινούριες «ψαρωμένες» παραλαβές καταφτάνουν – είκοσι χρόνια τώρα – για ν’αντικαταστήσουν τους «ξεψάρωτους» προηγούμενους που σήκωσαν κεφάλι.

Κι όλα πήγαιναν μια χαρά….

Οι τσέπες των «Μανωλάδων» (ανά την Ελλάδα) φούσκωναν απ’ τα υπερκέρδη, Έλληνες εργάτες έμεναν χωρίς δουλειά και η Ομόνοια γέμιζε από τις «πεπαλαιωμένες σοδειές «απαξιωμένων» λαθρομεταναστών….

Ενίοτε συνέβαινε κι από κανα επεισόδιο στα χωράφια, αποκαλύπτονταν η «μπίζνα», την έπεφταν τα μουμουε για λίγο και μετά όλα ξεχνιόνταν.

Σιγά μην αποφάσιζαν οι Παράγοντες της Πολιτείας να πάνε κόντρα στην Ελίτ της επαρχίας….και όχι μόνο…

Που να φανταστούνε όλοι φυσικά  – μετά από είκοσι χρόνια «κέρδους απ’ αυτήν την καλοστημένη μπίζνα» – ότι θα βρίσκονταν κάποιοι κάποτε που θ’ αποφάσιζαν – αντί να υποστούν τη μοίρα τους και να παρκάρουν «αγόγγυστα» στην Αθήνα – να ξεσηκωθούν με τσεκούρια και μαχαίρια και θα ορμούσαν να σφάξουν τον «κακό αιματορουφήχτρα εργοδότη», τους ένοπλους επιστάτες του,  μαζί με τους «φρεσκοαφιχθέντες ψαρωμένους φρέσκους εργάτες»;

Φυσικά, δεν είχε χάπι εντ η υπόθεση.

Οι επιστάτες του τσιφλικά βάρεσαν στο ψαχνό τους λαθρο-κολήγους και ξαφνικά άρχισαν όλοι τα υποκριτικά τους.

Πολιτικοί, τοπικοί κρατικοί παράγοντες, ΜΜΕ, κόμματα, οι πάντες.

Λες και δεν ήξεραν είκοσι χρόνια τώρα «τι παίζει» σ’ αυτό το έργο….

Λες και δεν ξέρουν πχ ότι το «ίδιο έργο» παίζει και σ’ άλλους τομείς της οικονομίας.

Πχ οικοδομές και τεχνικά έργα…ποιοί τάχα δούλευαν τόσα χρόνια κι εκεί; Έλληνες;

(μόλις πέσει η «περιβόητη ρευστότητα» στην αγορά με «ποιόν τρόπο» λέτε θα πέσει; Κάμποσα δις – που προήλθαν από την αισχρή και θανάσιμη φορολογία της φτωχολογιάς – θα πάνε στις τεχνικές εταιρείες για να ξαναρχίσουν το «μεγάλο παιγνίδι των υπερκοστολογημένων δημόσιων έργων». Κι εκεί, ποιοί λέτε θα δουλέψουν; Έλληνες; Ή φρεσκοαφιχθέντες «ψαρωμένοι λαθρο»; Που κάνουν τουμπεκί σε ότι κι αν τους πληρώσει το «μεγάλο αφεντικό»….άλλος φορολογείται δηλαδή κι άλλος θα βρει δουλειά σε λίγο….)

Πρώτη φορά που κουράστηκα τόσο πολύ μ’ ένα κείμενο…

Μέρες το σκέπτομαι…να το γράψω; Να μην το γράψω;

Κι ο μόνος λόγος είναι το ότι με έπνιγε και με πνίγει η αηδία….και μόνο στη σκέψη να πιάσω το θέμα…

Η σιχασιά…

Για όλους όσους συμμετέχουν σ’ αυτό το «άθλιο παιγνίδι» είκοσι χρόνια τώρα και που εξ’ αιτίας τους η χώρα κοντεύει να γίνει τόπος λαθρο-εποίκων…

Για όλους αυτούς που για μια ακόμη φορά βγαίνουν στα κανάλια και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα…

ΟΛΟΥΣ….

Προσωπικά, λυπάμαι που δεν πέτυχε η εξέγερση των λάθρο…

Λυπάμαι που βρέθηκαν τρεις ηλίθιοι με καραμπίνες και έκαναν αυτό που έκαναν…

Θα έπρεπε να έχει πετύχει η εξέγερση των λαθρο-κολήγων…

Να έχουν επιβάλλει την σαρία τους στο κεφάλι του αρχιτσιφλικά και των επιστατών του….

Να έχουν επιβάλλει επίσης την σαρία τους στην άλλη φουρνιά των ψαρωμένων φρεσκοαφιχθέντων λαθρο-εργατών που αδίστακτα όρμησαν να πάρουν τη δουλειά των προηγουμένων και όλοι μαζί την δουλειά που τόση ανάγκη έχει πλέον ο Έλληνας άνεργος…

Γιατί αν δεν ήταν όλοι αυτοί, τ’ αφεντικά θ’ αναγκάζονταν να πληρώσουν τα κανονικά μεροκάματα στους Έλληνες, με την ασφάλισή τους, με όλα…

Ίσως έτσι, να μην ξανατολμούσε κανένα τομάρι Έλληνας τσιφλικάς σύγχρονος δουλέμπορος να ξαναφέρει καραβιές λαθρο για να κονομήσει αυτός και να μας τους φορτώσει ύστερα κι αυτούς…

Και μετά απ’ αυτό δεν θα ξανατολμούσαν και όλοι αυτοί οι χιλιάδες λαθρο να σηκώσουν ξανά το τηλέφωνο και να πουν στους δικούς τους στη χώρα τους:

«…έλα Αχμετ, εντο έκει ντουλιά…λίγκο αλλά κάτι έκι…γκιατί πέρνουμε λιγκότερα από τους Έλληνες….πες και στους άλλους να έρτουν…όλοι…ελάτε…ελάτε…»

Αλλά και που γράφτηκαν χιλιάδες λέξεις μέσα σε μια εβδομάδα γι’αυτό το θέμα, θ’ αλλάξει μήπως τίποτα;

Όχι…

Αύριο, θα συνεχίσουν κάποιοι να φέρνουν τις καραβιές λαθροεποίκων…

Και κάποιοι – πολλοί – άλλοι να τους καλύπτουν….

Ήδη, όλες αυτές τις ημέρες, ουδόλως ανακόπηκε το «κύμα εισόδου/εισβολής»…συνεχίζουν να έρχονται κατά μιλιούνια…

Και μετά τολμάνε διάφοροι να λένε «δεν νομιμοποιείται ουδείς να παίρνει το νόμο στα χέρια του»….

Αγανακτισμένος γαρ κάποιος, αναρωτιέται εύλογα:

Ελλείψει Πολιτείας, τι θα κάνει ο Πολίτης;

Τι του μένει να κάνει;

Για πόσο θα κρατιέται;

aegeanhawk.blogspot.gr

ΑΠΟ – http://freepen.gr

Φράουλες με αίμα

Παραδέχομαι πως δεν επιδίωξα την πρωτοτυπία. Παρόμοιο τίτλο έχουν και πολλά άλλα άρθρα που γράφτηκαν για το επεισόδιο της Μανωλάδας, δηλαδή την επίθεση από επιστάτες που άνοιξαν πυρ πάνω σε συγκεντρωμένους μετανάστες εργάτες οι οποίοι απαιτούσαν τα δεδουλευμένα τους, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δεκάδες, μερικοί σοβαρά. Κοινή πηγή έμπνευσης, η κινηματογραφική ταινία “Φράουλες και αίμα“, αφιερωμένη στην εξέγερση των φοιτητών στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια το μακρινό 1968.  Τότε, η αστυνομία είχε ανοίξει πυρ πάνω στους διαδηλωτές.  Βέβαια, στον πρωτότυπο τίτλο της ταινίας, που ήταν The Strawberry Statement, αίμα δεν υπάρχει. Ο ελληνικός τίτλος είναι μεταφορά του γαλλικού (Des fraises et du sang), αλλά ξαναλέω, η ταινία περιέγραφε μια φοιτητική εξέγερση, καμιά σχέση με μελαψούς εργάτες που δουλεύουν μέσα στην κάψα του θερμοκηπίου για 23 ευρώ μεροκάματο και κοιμούνται στοιβαγμένοι δέκα-δέκα σε παραπήγματα στα χωράφια.

Αν πιστέψουμε τους φραουλοπαραγωγούς, αυτό που έγινε προχτές ήταν ένα κατακριτέο αλλά μεμονωμένο περιστατικό. Οι ίδιοι διαμαρτύρονται πως άδικα συκοφαντείται από τα ΜΜΕ ένας ολόκληρος κλάδος, που αναπτύσσεται δυναμικά και που έχει εξαγωγικό προσανατολισμό, αφού η φράουλα Μανωλάδας κατά 90% εξάγεται -και μάλιστα, επειδή είναι προϊόν ποιοτικά ανώτερο, πιάνει τιμή καλύτερη από τις φράουλες των ανταγωνιστών, Ισπανών και Τούρκων.

Μεμονωμένο πάντως το περιστατικό δεν ήταν: η Μανωλάδα έχει έρθει στην επικαιρότητα αρκετές φορές για περιστατικά ταξικής-ρατσιστικής βίας με θύματα τους μετανάστες που δουλεύουν στις φράουλες (εδώ για ένα περσινό επεισόδιο), με σοβαρότερο ως τώρα τις επιθέσεις και τις βιαιοπραγίες κατά των μεταναστών όταν τόλμησαν να απεργήσουν το 2008 ζητώντας καλύτερα μεροκάματα.Δημοσιογράφοι που ερευνούν τις καταγγελίες έχουν δεχτεί επιθέσεις (π.χ. τραυματισμός φωτορεπόρτερ του Βήματος το 2011). Όμως θα ήταν άστοχο να θεωρήσουμε ότι οι Ηλείοι έχουν κάποια ειδικά χαρακτηριστικά που τους κάνουν κακά αφεντικά -περιστατικά ανάλογα με το προχτεσινό στη Μανωλάδα έχουν γίνει πάμπολλες φορές και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας και του κόσμου, κάποιες φορές με πολλά θύματα.

Η παρακάτω περιγραφή, που την αντέγραψα από ένα σχόλιο του φίλου Σπειροειδή Αρχιτέκτονα σε άλλο ιστολόγιο, ταιριάζει απόλυτα σε όσα έγιναν προχτές στη Μανωλάδα:

“… Η καλλιέργεια κατάντησε βιομηχανία και οι κτηματίες ακολούθησαν το παράδειγμα της αρχαίας Ρώμης, μόλο που δεν την είχαν ακουστά. Έφεραν σκλάβους μόλο που δεν τους αποκαλούσαν σκλάβους: Κινέζους, Γιαπωνέζους, Μεξικανούς, Φιλιππινέζους. Αυτοί ζουν με ρύζι και φασόλια,έλεγαν οι επιχειρηματίες. Δεν έχουν ανάγκες …. Να κοίτα τους πώς ζουν. Κοίτα τί τρώνε. Κι αν τύχει και κάνουν το ζόρικο, πίσω στην πατρίδα τους …..Τους δουλοπάροικους που έφεραν από το εξωτερικό τους έδερναν, τους τρομοκρατούσαν, τους πέθαιναν της πείνας, τόσο, που άλλοι ξαναγύριζαν στον τόπο τους και άλλοι εξαγριώθηκαν απ΄την απόγνωση και ή τους σκότωσαν ή τους εξόρισαν. Και ολοένα τα κτήματα μεγάλωναν σε έκταση ….”

Επειδή λέει για Κινέζους και Μεξικάνους και όχι Μπαγκλαντέζους ή Ινδούς καταλαβαίνουμε ότι μιλάει για το άλλο ημισφαίριο, αλλά κατά τα άλλα θα έλεγε κανείς πως είναι γραμμένο για τα φραουλοχώραφα της Ηλείας. Ωστόσο, είναι ένα απόσπασμα από τα Σταφύλια της οργής, του Τζον Στάινμπεκ. Η δράση εκτυλίσσεται στην Καλιφόρνια την εποχή του κραχ του 1929. Κι εκεί φρούτα ήταν που έσταζαν αίμα, αλλά όχι φράουλες: σταφύλια, ροδάκινα, βερίκοκα.

Ακόμα περισσότερο αίμα έχει ποτίσει τις ρίζες ενός άλλου καρπού, της μπανάνας. Η Γιουνάιτεντ Φρουτ και οι άλλες αμερικανικές εταιρείες αγόραζαν σε εξευτελιστική τιμή τεράστιες εκτάσεις στην Κεντρική και στη Νότια Αμερική, έχοντας εξασφαλίσει πάμφθηνη εργατική δύναμη από τους αγρότες τους οποίους είχαν ξεριζώσει από τις εστίες τους. Φυσικά, για να γίνει αυτό χρειάζονταν τη συναίνεση των ντόπιων πολιτικών ελίτ, εννοείται με το αζημίωτο. Ο όρος «banana republic» επινοήθηκε από τον Αμερικανό συγγραφέα Ο. Χένρι, ο οποίος είχε ζήσει λίγα χρόνια στην Ονδούρα στις αρχές του 20ού αιώνα. Στα ελληνικά τον αποδίδουμε συνήθως ως μπανανία. Μπανανία είναι μια μικρή χώρα, που εξαρτάται από τη γεωργική της παραγωγή, συνήθως ενός μόνο προϊόντος, και που κυβερνιέται δικτατορικά ή κατ’ επίφαση δημοκρατικά από μια διεφθαρμένη πλουτοκρατία ευεπίφορη στις πιέσεις του ξένου παράγοντα. Αρχετυπικές μπανανίες ήταν η Ονδούρα και η Γουατεμάλα κι αυτό δεν είναι μόνο σχήμα λόγου: όταν το 1954 ο δημοφιλής πρόεδρος Άρμπενθ προχώρησε σε αγροτικές μεταρρυθμίσεις στη Γουατεμάλα που έθιγαν τα συμφέροντα της Γιουνάιτεντ Φρουτ, η CIA οργάνωσε πραξικόπημα που τον ανέτρεψε. Η ταινία του Γούντυ Άλλεν Μπανάνες (1971) βοήθησε τον όρο να εδραιωθεί. Αυτό δεν ήταν πάντως το πρώτο αίμα που χύθηκε για χάρη της Γιουνάιτεντ Φρουτ. Όταν τον Δεκέμβριο του 1928 οι εργάτες στις μπανανοφυτείες της Κολομβίας κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας να δουλεύουν οκτώ ώρες την ημέρα και έξι μέρες την εβδομάδα, η Γιουνάιτεντ Φρουτ και η κυβέρνηση των ΗΠΑ απείλησαν με εισβολή των πεζοναυτών. Τελικά ο κολομβιανός στρατός χτύπησε τους απεργούς, Ησφαγή της μπανάνας, όπως την ονόμασαν, είχε δεκάδες ή εκατοντάδες νεκρούς (ίσως πολύ περισσότερους από τους 47 επίσημα αναγνωρισμένους) και απαθανατίστηκε μυθιστορηματικά από τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στα Εκατό χρόνια μοναξιάς. Ο Πάμπλο Νερούδα τιτλοφόρησε «Γιουνάιτεντ Φρουτ» μια ενότητα του Κάντο Χενεράλ. Το 1975, όταν αποκαλύφθηκε ότι η εταιρεία είχε δωροδοκήσει τον πρόεδρο της Ονδούρας για να μειώσει τους φόρους στην μπανανοκαλλιέργεια, ο τότε πρόεδρός της, Έλι Μπλακ, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το παράθυρο του γραφείου του, στον 44ο όροφο, κρατώντας μάλιστα τον χαρτοφύλακά του. Σήμερα η Γιουνάιτεντ Φρουτ έχει μετονομαστεί σε Τσικίτα.

Αλλά και για τις ντομάτες, κάτι ανάλογο γίνεται. Σε μια μικρή περιοχή της Ανδαλουσίας, την Αλμερία, που συνδυάζει μεγάλη ηλιοφάνεια και χαμηλά μεροκάματα, δουλεύουν πάνω από 100.000 εργάτες γης, οι περισσότεροι Αφρικανοί και χωρίς χαρτιά: παράγουν κηπευτικά, κυρίως ντομάτες, για τις μεγάλες βρετανικές και γαλλικές αλυσίδες σουπερμάρκετ, σε συνθήκες που λίγο απέχουν από τη σκλαβιά.  Επομένως, δεν φταίει ο τόπος (Καλιφόρνια ή Μανωλάδα, Αλμερία ή Κολομβία), ούτε το προϊόν (μπανάνες ή φράουλες ή κηπευτικά ή ροδάκινα) -αυτά αλλάζουν, αλλά η εκμετάλλευση παραμένει.

Στην επιστολή τους, που ανέφερα πιο πάνω, οι φραουλοπαραγωγοί της Μανωλάδας παινεύουν δεόντως την ποιότητα του προϊόντος τους αλλά περιέργως αποσιωπούν τους επαίνους που είχαν δεχτεί πριν από δύο μόλις χρόνια από τον τότε πρωθυπουργό της χώραςΕπίσης, οι φράουλες στην Ηλεία, ο «κόκκινος χρυσός» της Μανωλάδας και της Βάρδας, κρύβει ανθρώπους πρωτοπόρους και αναπτύχθηκε εκτατικά. Υπήρξαν ειδικές καλλιεργητικές πρακτικές, αλλά οργανώθηκαν συλλογικά και οι παραγωγοί. Επενδύθηκαν μεν χρήματα, αλλά οργανώθηκαν και οι παραγωγοί σε ομάδα.

Θα μου πείτε, ζούσε σε άλλον πλανήτη. Αλλά εγώ πιστεύω, ή μάλλον είμαι βέβαιος, ότι ακόμα και ο Γιώργος Παπανδρέου ήξερε ότι ο κόκκινος χρυσός της Μανωλάδας δεν κρύβει μόνο “ανθρώπους πρωτοπόρους” αλλά και εργάτες ανασφάλιστους, χωρίς χαρτιά και χωρίς δικαιώματα, στοιβαγμένους σε τρώγλες, με μεροκάματο κατώτερο από το βασικό και με τον βούρδουλα του επιστάτη αν δυσανασχετήσουν. Τα ήξερε αυτά ο ΓΑΠ το 2011, γιατί είχαν προηγηθεί τα μεγάλα επεισόδια του 2008, και τα μικρότερα των επόμενων ετών και οι εφημερίδες τα είχαν γράψει με ονόματα και διευθύνσεις. Τα ήξερε, κι όμως θεώρησε αξιέπαινα τα επιτεύγματα των φραουλοπαραγωγών -διότι, δεν φαντάζομαι να θεωρεί “ειδική καλλιεργητική πρακτική” την ανασφάλιστη εργασία.

Αν όμως είναι να πετύχουμε την πολυπόθητη ανταγωνιστικότητα, κομμάτια να γίνει -ας μετατραπεί λοιπόν όλη η Ελλάδα σε μιαν απέραντη Μανωλάδα, όπου όλοι θα δουλεύουν ήλιο με ήλιο για ένα πιάτο φαΐ, χωρίς ασφάλιση, χωρίς δικαιώματα, και με την καραμπίνα του επιστάτη έτοιμη να αναλάβει δράση!

ΠΗΓΗ – http://sarantakos.wordpress.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s